Mój Wielki Post

Tekst dedykuję wszystkim Duszkom-leniom – od miesięcy nie zrobiły nic dla strony, która z założenia miałaby być stroną Wspólnoty Duszków. Ale nie jest. Dziwnie wygląda, kiedy jedna osoba przekazuje kilkanaście tekstów, a pozostałe – żadnego. Proszę, zastanówcie się i pomóżcie Duszkowi Zbyszkowi i mnie. To nie jest strona Duszka Zbyszka i Duszyczki Irenki, tylko WSZYSTKICH Duszków!

W kalendarzu liturgicznym Wielki Post zaczął się 5 marca, dla mnie jego początek nastąpił znacznie wcześniej. Może jeszcze nie 21 listopada, kiedy na Majdanie Niepodległości w Kijowie pojawiły się pierwsze osoby, niezgodne z tym, że władze nie podpisały Umowy Stowarzyszeniowej z Unią Europejską. Na pewno czas bólu i niepokoju nadszedł 30 listopada – po pierwszej pacyfikacji Majdanu. Potem przyszły pierwsze ofiary i dni żałoby na Ukrainie. Na Majdanie ludzie obchodzili Boże Narodzenie, a potem był dzień 19 stycznia, czyli „krwawy Jordan”. Najbardziej zaciekłe walki nastąpiły w dniach 17-21 lutego – czyli nie minął jeszcze miesiąc.

Do dzisiaj oficjalnie potwierdzono śmierć 104 osób, które zginęły bezpośrednio na Majdanie, w walkach na ulicach Kijowa lub zmarły z powodu odniesionych ran. Całkiem niedawno zidentyfikowano zwłoki, które były zwęglone do tego stopnia, że nie można było określić płci ofiary; niestety, to nie pojedynczy przypadek (kolejne zwęglone zwłoki do dziś czekają na identyfikację). Rodziny Ofiar są teraz w żałobie. W wielu miastach Ukrainy aż do Wielkanocy zawieszono organizowanie imprez rozrywkowych. W Kościele prawosławnym i greckokatolickim na Ukrainie Wielki Post też się zaczął wcześniej… Niestety.

W styczniu i lutym w kalendarzu był karnawał, niby trzeba się weselić i bawić się, ale jakoś nie mogłam na to się zdobyć, widząc w telewizji i dzięki Internetowi śmierć moich rodaków. Najbardziej uderzające było uświadomienie sobie tego, że to przecież nie film, nie fikcja… Pochodzę ze Lwowa, gdzie panuje względny spokój, ponieważ Lwów należy do najbardziej pro-europejskich miast Ukrainy – i nie tylko ze względu na położenie geograficzne – 80 km od granicy z Polską. Początku „dążeń wolnościowych” upatrywałabym w dobie autonomii Galicji jeszcze w wieku XIX. Tam też w latach 80. XX w. powstał pierwszy ośrodek Ruchu Narodowego Ukrainy, który wylał się w ruch narodowy ku niepodległości. Tam upadł pierwszy w kraju pomnik Lenina…

Teraz, kiedy wszyscy uczestniczymy w nabożeństwach Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali, słowa „solidarność”, „wsparcie” i „współczucie” nabierają nowego wydźwięku. Na Ukrainie ciągle jest niespokojnie, chociażby z powodu tzw. „referendum” na Krymie. Nie można zaznać spokoju, ponieważ co kilka godzin są stamtąd jakieś trwożne wieści, połączone ze słowami „zamieszki”, „rozruchy”, „konflikt”, „najazd”, „dywersja”. Wiadomości z Ukrainy i z Krymu przypominają kronikę wojenną. Starsi Czytelnicy strony pamiętają stan wojenny w Polsce i na pewno Ukraińców rozumieją. Pamiętają obecność wojsk „starszego brata” w swoim kraju oraz terror sytemu komunistycznego. W Rosji komunizm nie jest oficjalnym ustrojem, ale wiadomo, że metody działań władz są te same. Na porządku dziennym jest fałszerstwo, zastraszanie, kłamstwo i agresywna propaganda.

Wielu Czytelników się zdziwi – dlaczego na stronie, poświęconej sprawom duchowym, jest tyle polityki? „Kiedy huczą działa – muzy milczą”, a spokój ducha i jakaś głębsza refleksja są zakłócane komunikatami, przypominające informacje czasów wojny. Ukraińcy próbują jednak się wyciszyć, zresztą, przez cały czas walk i protestów na Majdanie w Kijowie towarzyszyli im duchowni różnych wyznań, nierzadko stając dołowienie „między” protestującymi i formacją „Berkut”(odpowiednik polskiego ZOMO).

Ja również próbuję odzyskać spokój w modlitwie. Proszę Boga o pokój na Ukrainie, o zaprzestanie działań rosyjskich na Krymie, o wyjście Ukrainy z kryzysu gospodarczego i finansowego. Kiedy patrzę na Krzyż Chrystusa, rozważam Jego cierpienie i Mękę, proszę Go o opiekę nad moją Ojczyzną. Adorując Rany Jego, myślę o rannych i poległych na Majdanie. Kiedy śpiewam pieśni pasyjne, przypominam sobie nabożeństwa żałobne za ofiary Majdanu. Wielki Post jest dla mnie, dla wielu na Ukrainie (i w Polsce też) czasem intensywnych modlitw o pokój, pojednanie, jedność, mądrość polityków. Modlę się o dobrobyt i wzrost gospodarczy na Ukrainie, który, niestety, w obecnych warunkach konfliktu politycznego i działań militarnych Rosji jest niemożliwy. Po śmierci Chrystusa na Krzyżu nastąpiło jego zmartwychwstanie, wierzę więc w zmartwychwstanie Ukrainy i w to, że się uda tam powstrzymać działania wojenne i separatystyczne. Sam Chrystus pokazał nam, że dla Niego nie ma nic niemożliwego.

Prosząc o modlitwę za Ukrainę, serdecznie pozdrawiam

Duszyczka Irenka